Gorillaz · Plastic Beach

Nakon pet god­ina pauze ovog virtuelnog benda, i nakon dugo­tra­jnog isčeki­vanja dovoljno pris­to­jnog nasljed­nika nji­hovog proslavl­jenog dru­gog albuma Demon Days iz 2005., iza­šao je novi mater­i­jal pod nazivom “Plas­tic Beach”. Damon Albarn, vjerovatno najkreativnija osoba u uni­verzumu, je od novem­bra 2008. godine pri­onuo na posao u vezi ovog studi­jskog izdanja koje je kon­ačno ugledalo svjetlo dana 3. marta tekuće godine. Na “Plas­tic Beachu” se nalazi 16 pje­sama uz mnogo poz­natih gos­tu­jućih faca, između ostalih tu su Snoop Dogg, De la soul, Mos Def, Libanon­ski orkestar Ori­jen­talne i Ara­pske muzike, Bobby Wom­back te Lou Reed.

Nakon “Orkestralnog Intra”, album otvara “Wel­come to the world of plas­tic beach”, na kojoj je zas­tu­pljen i prvi VIP gost, renomi­rani rap­per Snoop Dogg. Već na uvodu je prim­jetno da je bend muz­ički i kon­cep­tu­alno dosta eksper­i­men­ti­sao u odnosu na prethodna dva studi­jska izdanja, među­tim gos­to­vanje pomenu­tog rap­pera nije dovoljno doprini­jelo u poz­i­tivnom smislu ovoj pjesmi. Usu­dio bih se da kažem da je pjesma izgu­bila na vri­jed­nosti, upravo zbog nje­govog pomalo bli­je­dog i dosadnog dijela. Prva prava i možda najbolja stvar na albumu je Rhine­stone Eyes, četvrta po redu na albumu, na kojoj se osjeti pre­poz­natljivi zvuk Goril­laz sa prethodna dva albuma, popraćen melan­holičnim glasom 2D-​a (Damon Albarna). Rhine­stone Eyes je dokaz da Damonu nije potrebna surad­nja sa gore­pomenu­tim slavnim ličnosti u cilju upot­pun­ja­vanja ion­ako dovoljno kreativnog uratka nje­govog virtuelnog benda. Nakon pomenute Rhine­stone Eyes sli­jedi i prvi singl “Stylo”, na kojem Bobby Wom­back pjeva refren a Mos Def sasvim pris­to­jno odrađuje svoj dio posla. Na video spotu ove pjesme možemo vid­jeti i proslavl­jenog glumca Bruce Willisa, koji u svom Vanu rešeta auto­mo­bil u kome se voze članovi benda a kojim upravlja, zan­imljivo, per­verzni basista Mur­dock. Lijepo je vid­jeti i Noo­dle, virtuelnu klav­i­ja­tur­is­ticu i gitaristk­inju koja je sada već “velika djevo­jka” i ima 18 god­ina. Genije ili freak, oci­jen­ite ga kako hoćete, Damon vodi računa i o god­i­nama svo­jih vir­tu­al­nih likova, te je nare­dio crtaču i izvršiocu nje­govih vizuel­nih ideja Jam­mie Hewlettu da im promi­jeni “lični opis” u smislu fiz­ičkog izgleda. Tako Mur­dock već ima naz­nake bora na licu, Noo­dle ima obline, dok je 2D promi­je­nio frizuru. Zan­imljiv je način na koji Damon i o takvim sit­ni­cama vodi računa. Šesta pjesma na albumu po imenu “Super­fast Jel­ly­fish” je, po svemu sudeći, nova zaje­ban­cija, koja je prije par dana tačnije 9. maja iza­šla i kao singl, a vjeru­jem da će biti pris­to­jan nasljed­nik prethod­nih pje­sama sličnog tipa kao što su, “19–2000″, “Punk” te “Hip-​Albatross” koje su jako sim­patične na sličan način, a može se slo­bodno reći i da je jedan od nedostataka ovog albuma man­jak upravo takvih stvari. Na pjesmi gos­tuju De la Soul te Gruff Rhys, koji su posao odradili dosta dobro na jedan jako šaljiv način. Zan­imljiv je i citat izmišl­jenog člana benda, basiste Mur­dock Nic­calsa za ovu pjesmu: “You could flood your room with a track like this”. Više nego dobra je deveta stvar sa albuma, pjesma pod nazivom “Some kind of nature” na kojoj gos­tuje Lou Reed, jako pamtljiva i veoma zan­imljiva pjesma, te možda jedna od prvih koja nakon prvog slušanja albuma uđe u uši, barem je to kod mene bio slučaj, a znamo da takve “dosadne” i “naporne” pjesme ne mogu loše proći kod slušaoca. Nakon nje sli­jede takođe dvije jako dobre skladbe. od kojih je prva plesna “On melan­choly hill”, u kojoj se nazire pril­ičan broj ele­me­nata elek­tronske nar­avi (tačnije Housea) pa bi vjerovatno mogla imati jako dobru budućnost u noćnim klubovima širom svi­jeta i uskoro puniti plesne podije, a druga je “Bro­ken” — fan­tastična stvar, sa vjerovatno najboljim instru­men­tal­nim dijelom koji dosta pod­sjeća na “Every planet we reach is dead” sa “Demon Days”. Dok Damon pon­avlja lahko pamtljivi refren “It’s bro­ken, our love…” ponovo se uspostavlja da je istina ono što sam pričao na početku recen­z­ije, tj. da Damonu ne treba jedan Snoop Dogg da bi održao fan bazu Gorillaza.

Od ostalih pje­sama koje sli­jede do kraja albuma, treba još izd­vo­jiti “Sweep­stakes”, na kojoj gos­tuje Hyp­notic Brass Ensambl iz Chicaga, i po drugi put opet odlični Mos Def, te melan­holičnu “Plas­tic Beach” gdje takodje imamo dva gosta: Mick Jonesa iz proslavl­jenog The Clasha i Damonovog “kolegu” iz side pro­jekta “The Good,The Bad and The Queen” te takođe bivšeg “Clashovca” — Paul Simonona.

Zaključak je sljedeći, Damon je na ovom albumu ost­vario surad­nju sa velikim bro­jem zvi­jezda, pret­postavimo u nadi da proširi svoju pub­liku, a i u svrhu bol­jeg komer­ci­jalnog pri­h­vatanja albuma. Zvuk je dosta eksper­i­men­tal­niji, to više nije stan­dardni Trip-​Hop na kakav smo navikli kod ovog benda, već se osjete i prizvuci Housea, te slatkas­tog Electro-​popa. Po meni lično, album je mogao biti bolji. Ne želim time da kažem da nije dovoljno dobar, ali defin­i­tivno nije nas­tavio visoke stan­darde koje su postavili prvi­jenac “Goril­laz” iz 2001, te “Demon days” iz 2005. Možda jeste muz­ički eksper­i­men­tal­niji i zre­liji, što možda otvara mogućnost nje­gove ozbiljnije recep­cije, ali očigledno je da nedostaje onih slatkih zaje­ban­cija i zaigra­nosti koje su se našle na velikom broju pje­sama sa prvi­jenca, te instru­men­talne zrelosti sa “Demon Days”. Da je “Plas­tic Beach” rađen po tom receptu, vjerovatno bi zaslužio čistu desetku, ovako ostaje dosta kon­fuzno izdanje koje “izvlače” gore nave­dene, pohval­jene pjesme.

Lista pje­sama:
1.Orchestral Intro
2.Welcome to the world of the plas­tic beach
3.White Flag
4.Rhinestone Eyes
5.Stylo
6.Superfast Jel­ly­fish
7.Empire Ants
8.Glitter Freeze
9.Some kind of nature
10.On melan­choly hill
11.Broken
12.Sweepstakes
13.Plastic Beach
14.To Binge
15.Cloud of Unknown­ing
16.Pirate Jet

Žanr: trip-​hop
Izdavač: Par­lophone, Vir­gin
Pro­du­cent: Damon Albarn
Datum izda­vanja: 03.03.2010.
Dužina tra­janja albuma: 56:46.

Ocjena: 7.7